Vrolijke wetenschap

the long version

Friedrich Nietzsche was a classical philologist: the topic of his research was Antiquity. Starting from the limitations of this scientific reading practice he developed a critical stance against the too easy ways of interpreting in science. But his doubts about our understanding of old sources raises questions on the possibility of contact between people that are more closely related as well. Thus, the modern and postmodern debate on truth can draw immediate inspiration from Nietzsche's definitions of friendship and love; of 'gods', men, women, and the successors as yet unknown which will finally interpret us to pieces. Nietzsche's passion and disappointments lead up to a many-sided self-image which gives reason to laugh uncontrollably about truth. This engaged reading of Nietzsche finds a surprising and inspiring connection between criticism of science and contemporary troubadourship. abstract full text: http://www.nielshelsloot.nl/publications/1999a.htm Friedrich Nietzsche was klassiek filoloog: hij verrichtte tekstonderzoek naar de oudheid. Vanuit de beperkingen van dit wetenschappelijke leeswerk ontwikkelde hij kritiek op het te gemakkelijke geïnterpreteer in de wetenschap. Maar zijn twijfels bij ons begrip van oude bronnen roepen ook vragen op over de mogelijkheid van contact tussen mensen die elkaar nader staan. De moderne en postmoderne discussie over waarheid kan zo directe inspiratie putten uit Nietzsches invullingen van vriendschap en liefde; voor 'goden', mannen, vrouwen, en de onbekende nakomers die ons uiteindelijk stuk zullen interpreteren. Nietzsches passies en teleurstellingen leiden tot een veelzijdig zelfbeeld dat aanleiding geeft om onbedaarlijk te lachen over de waarheid. Deze betrokken lezing van Nietzsche legt een verrassend en inspirerend verband tussen wetenschapskritiek en eigentijds troubadourschap.